Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ότι μας χωρίζει, είμαστε εμείς.


Η κατανόηση μας για τους άλλους ανθρώπους απ'όπου κι αν προέρχονται βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με το πόσα γνωρίζουμε για τον εαυτό μας.
Έχουμε μάθει να φοβόμαστε το "ξένο" και το διαφορετικό.
Και αυτός ο φόβος μας έχει κάνει όλους ανόητους.
Μας έχει αφήσει στεγνούς, με άδεια καρδιά και στερημένους από εμπειρίες.

Έχουμε επιτρέψει να μας χωρίσουν σε χώρες, έθνη, ποίμνια και χρώματα. Πράγμα που μας κάνει σκληρούς και μνησίκακους. Μας έχουν μάθει ότι όποιος δεν είναι "από δω" είναι δυνητικά επικίνδυνος και εχθρός.
Όλοι νομίζουμε ότι η χώρα από την οποία καταγόμαστε είναι "η καλύτερη και η πιό μεγαλειώδης" και αυτό μας οδηγεί στην αλαζονεία, στο θυμό και στη βία.

Μπορούμε επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της
 ηλιθιότητας αυτής της φράσης?

Καμία χώρα-έθνος δεν είναι πιό μεγαλειώδης από κάποια άλλη.
Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον απλά και μόνο επειδή προέρχεται από συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες.
Η γη μας είναι πολύχρωμη και όμορφη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, το ίδιο και τα πλάσματα που την κατοικούν...

Ας αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο που συναντάμε στο δρόμο μας από όσο μακριά κι αν έρχεται, όσο διαφορετική κουλτούρα κι αν έχει, σαν ένα άτομο με αξιοπρέπεια και ουσία.
Ας θυμόμαστε οτι η ζωή του είναι το ίδιο περίπλοκη όσο και η δική μας.
Ας σκεφτούμε για μια στιγμή ότι ίσως έχει περάσει πολύ πιό δύσκολες καταστάσεις απ'ότι εμείς.

Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τη δική του ιστορία και αξίζει την αγάπη και το σεβασμό μας επειδή είναι ένα μοναδικό πλάσμα που όμοιο του δεν υπάρχει στη γη.

Οι προκαταλήψεις που μας έχουν φυτέψει στο κεφάλι είναι μια μορφή τύφλωσης. Πρέπει επιτέλους να
  καταλάβουμε ότι το μέτρο της ανθρωπιάς του κάθε ένα από εμάς είναι η αγάπη του για την ανθρωπότητα σαν σύνολο. Η αλήθεια είναι τόσο απλή.


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Αναθεώρησε


Οι περισσότεροι από εμάς μαθαίνουμε από νωρίς οτι είμαστε "άτυχοι" δίνοντας τεράστια σημασία σε αυτά που μας λένε οι άλλοι, αρχής γενομένης των γονέων μας.
Μας προτρέπουν να μην ακούμε την εσωτερική μας φωνή αλλά να ζούμε σύμφωνα με τις ανάγκες τις προσδοκίες και τις επιθυμίες των άλλων.

Και συνήθως στην παιδική και εφηβική ηλικία αυτό προκαλεί συγκρούσεις και έντονες αντιπαραθέσεις με το περιβάλλον μας διότι τα παιδιά διαισθητικά γνωρίζουν ότι όλα αυτά είναι λάθος.
Επιπλέον αργότερα στην κοινωνία για να ενταχθούμε πρέπει να είμαστε σαν κι αυτούς, να πιστεύουμε αυτό που πιστεύουν και να κάνουμε αυτό που "πρέπει".

Και φυσικά να πιστεύουμε ότι δεν έχουμε καμία "τύχη". Η ανασφάλεια μας να είναι τόση ώστε να μην τολμήσουμε ποτέ να βγάλουμε το κεφάλι από τη σακούλα και να δούμε γύρω μας.

Μας φαίνεται πιο φυσιολογικό να είμαστε άτυχοι παρά τυχεροί.
Μια σύνηθες φράση που χρησιμοποιούμε όλοι πολύ συχνά είναι το "ποιός έχασε την τύχη του για να την βρω εγώ".
Όπως πολύ συχνά βλέπουμε κάποιους ανθρώπους και σκεφτόμαστε ότι έχουν όλη την τύχη με το μέρος τους.

Ο παράγοντας "τύχη" δεν υπάρχει. Η ζωή είναι δημιουργία και όχι τυχαία γεγονότα.

Ο όρος "τύχη" δημιουργήθηκε για να εκφράσει τη μη αντίληψη μας ότι όλα είναι δικά μας δημιουργήματα.
Αυτός που ενδόμυχα πιστεύει ότι είναι άτυχος θα βιώσει αυτό ακριβώς, την α-τυχία. Και το αντίθετο φυσικά.

Οι λεγόμενοι "τυχεροί" είναι αυτοί που πιστεύουν ότι είναι τυχεροί.
Είναι ο νόμος του αίτιου και του αιτιατού και δε μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Η πίστη στην αδυναμία και τη μη τύχη είναι ο απόλυτος έλεγχος πάνω μας. Και εδώ είναι η πρόκληση μας. Η υπέρβαση που πρέπει να γίνει.

Όταν και αν καταφέρουμε να το αλλάξουμε αυτό, δηλαδή να καταλάβουμε και να πιστέψουμε ότι έμεις έχουμε τη δύναμη και εμείς δημιουργούμε τα πάντα, θα δούμε ότι η ζωή θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται με απρόβλεπτους τρόπους.

Και όλα αυτά τα προκαλεί η δημιουργική σκέψη, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσουμε να κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο που τα κάναμε μέχρι τώρα.

Παλιές συνήθειες και νοοτροπίες που προάγουν το φόβο δε μας εξυπηρετούν.
Αν απο δω και στο εξής σκεφτόμαστε και πράτουμε με το δικό μας τρόπο ότι κι αν σημαίνει αυτό, θα δημιουργούμε αυτό ακριβώς που πιστεύουμε ότι αξίζουμε.

Και το πρώτο βήμα για την έξοδο από το λούκι είναι να σταματήσουμε την τρεχάλα και να σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε. Με ειλικρίνεια.

"Ακούγοντας" προσεκτικά.
 
Γιατί ο κάθε ένας από εμάς δικαιούται να είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ και να γίνει ότι επιλέξει.


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light









Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Κοντά στο Θάνατο Εμπειρία




Γνωστή και ως NDE (Near Death Experience), είναι μια εμπειρία που βιώνουν κάποιοι, ασθενείς ή μη, αλλά, επειδή είναι βίωμα προσωπικό δεν διαρρέει στον Τύπο κι έτσι πολλοί νομίζουν είτε ότι δεν υφίσταται είτε ότι είναι φανταστική. Εκτός, από τις περιπτώσεις εκείνες, που το άτομο που τη βίωσε είναι αρκετά συνειδητοποιημένο ότι η εμπειρία του θα βοηθήσει πολύ κόσμο και ζητά από μόνο του να την κοινοποιήσει. 

Μετάφραση: Αγγελική Νατσούλη


Έτσι, παρακάτω είναι η αυθεντική περιγραφή μιας «Κοντά στο Θάνατο Εμπειρίας» (NDE) που βίωσε η Anita Moorjani και την οποία απέστειλε στο Ίδρυμα Εμπειριών Θανάτου (NDERF) τον Αύγουστο του 2006. Ο διευθυντής του Dr. Jeffrey Long, ογκολόγος, επικοινώνησε με την Ανίτα λίγες ώρες μετά την περιγραφή που τους απέστειλε, και της ζήτησε συμπληρωματικές απαντήσεις. Στη συνέχεια αυτή η ιστορία διαδόθηκε σε χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο μέσω e-mail.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ

Είχα καρκίνο σε τελευταίο στάδιο (Λέμφωμα Χότζκιν’ς) και ακολουθούσα θεραπεία στο σπίτι. Ήμουν συνδεδεμένη με συσκευή οξυγόνου και είχα νοσοκόμα συνέχεια δίπλα μου. Αλλά εκείνο το πρωί στις 2 Φεβρουαρίου 2006 δεν ξύπνησα. Είχα πέσει σε κώμα. Ο άνδρας μου κάλεσε το γιατρό που είπε να μεταφερθώ επειγόντως στο νοσοκομείο. Ο ογκολόγος με κοίταξε και είπε στον άνδρα μου ότι τώρα ήταν το τέλος, και ότι τα όργανά μου είχαν αρχίσει να μη λειτουργούν. Πιθανότατα δεν θα τα κατάφερνα πέραν από τις επόμενες 36 ώρες.

Παρ’ όλα αυτά, ο ογκολόγος είπε ότι θα έκανε ότι ήταν δυνατόν, αλλά προετοίμασε τον άνδρα μου ότι το πιο πιθανό ήταν να μην τα καταφέρω, καθώς τα όργανά μου δεν λειτουργούσαν πια. Αυτό το είπε επειδή το σώμα μου είχε αρχίσει να πρήζεται και επίσης είχα ανοιχτές πληγές. Ξεκίνησαν να μου δίνουν ένα κοκτέιλ φαρμάκων και με συνέδεσαν με σωληνάκια για να παίρνω τροφή, φάρμακα και οξυγόνο.

Σκέφτηκα ότι πότε θα είχα και πότε δεν θα είχα συνείδηση όλο εκείνο το διάστημα, επειδή είχα επίγνωση όλων όσων συνέβαιναν γύρω μου. Αλλά αργότερα, μου επιβεβαίωσαν οι γιατροί και οι συγγενείς μου ότι ήμουν σε κώμα όλη την ώρα. Είδα και άκουσα τις συζητήσεις που είχε ο άνδρας μου με τους γιατρούς έξω, στο διάδρομο, καμιά 12καριά μέτρα μακριά από το δωμάτιο που βρισκόμουν. Αργότερα μπόρεσα και επιβεβαίωσα αυτή τη συζήτηση με τον κατάπληκτο άνδρα μου.

Στη συνέχεια «έφυγα» και πέρασα σε μια άλλη διάσταση, όπου ένιωσα να με τυλίγει ένα αίσθημα ολοκληρωτικής αγάπης. Ακόμα, ένιωσα με απόλυτη καθαρότητα το γιατί είχα καρκίνο, τους λόγους για τους οποίους κατ’ αρχήν είχα έρθει σε αυτή τη ζωή, το ρόλο που έπαιζε καθένας από την οικογένειά μου στη ζωή μου μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο και γενικά το πώς δουλεύει η ζωή. Η καθαρότητα και η κατανόηση που απέκτησα σε εκείνη την κατάσταση είναι σχεδόν απερίγραπτο. Οι λέξεις μοιάζουν να περιορίζουν το βίωμα – βρισκόμουν σ’ ένα μέρος όπου κατανοούσα πόσο πολλά περισσότερα υπάρχουν από εκείνα που είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε στον 3διάστατο κόσμο μας. 

Κατάλαβα πόσο μεγάλο δώρο είναι η ζωή και πως ήμουν περιτριγυρισμένη από πνευματικά όντα γεμάτα αγάπη που πάντοτε βρίσκονταν γύρω μου ακόμα και όταν δεν το γνώριζα.
Το μέγεθος της αγάπης που ένιωθα ήταν αβάσταχτο και από την προοπτική αυτή έμαθα ότι είχα μεγάλη δύναμη και κατανόησα ότι εμείς, ως άνθρωποι, έχουμε τη δυνατότητα και την ικανότητα να επιτελέσουμε εκπληκτικά πράγματα στο διάστημα που βρισκόμαστε στο φυσικό κόσμο. Ανακάλυψα ότι σκοπός μου από εδώ και πέρα θα ήταν να ζήσω τον παράδεισο στη γη καθώς θα κάνω χρήση αυτές τις κατανοήσεις και ακόμα, να μοιραστώ αυτή τη γνώση με άλλους ανθρώπους.

Είχα όμως και την επιλογή είτε να επιστρέψω στη ζωή, ή να προχωρήσω προς το θάνατο. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι δεν ήταν ακόμα η ώρα μου, αλλά είχα την επιλογή πάντα, και αν επέλεγα το θάνατο, δεν θα μπορούσα να βιώσω και να αποκτήσω την εμπειρία ένα πλήθος δώρα που μου επεφύλασσε η ζωή ακόμα. Στην αρχή δεν ήθελα να γυρίσω πίσω, επειδή το σώμα μου ήταν πολύ άρρωστο, και δεν ήθελα να επιστρέψω σε ένα σώμα του οποίου τα όργανα είχαν πάψει να λειτουργούν και είχα όλες εκείνες τις ανοιχτές πληγές στο δέρμα μου. Αλλά μόλις το σκέφθηκα αυτό, είχα αμέσως την επίγνωση ότι αν  επέλεγα τη ζωή, το σώμα μου θα θεραπευόταν πολύ γρήγορα. Θα έβλεπα τη διαφορά όχι σε μήνες ή βδομάδες αλλά μέρες!

Μετά άρχισα να κατανοώ τον τρόπο με τον οποίο ξεκινά μια αρρώστια σε ενεργειακό επίπεδο πρώτα, πριν εμφανιστεί στο σώμα. Αν επέλεγα να ζήσω, ο καρκίνος θα έφευγε από το ενεργειακό μου σώμα και το φυσικό μου σώμα θα γινόταν γρήγορα καλά. Στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι όταν οι άνθρωποι παίρνουν μια φαρμακευτική θεραπεία για μια αρρώστια, τα φάρμακα διώχνουν την αρρώστια από το σώμα τους αλλά όχι από την ενέργειά τους κι έτσι η αρρώστια επιστρέφει. Κατάλαβα ότι αν γυρνούσα πίσω, θα ήταν με γιατρεμένη την ενέργειά μου.

Σαν συνέπεια αυτού, το σώμα μου θα θεραπευόταν πολύ γρήγορα και μόνιμα. Επίσης κατάλαβα ότι αυτό έχει εφαρμογή στα πάντα, όχι μόνο στις αρρώστιες – αλλά και σε σωματικές καταστάσεις, ψυχολογικές κλπ. Έλαβα τη γνώση ότι όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας είχε να κάνει με αυτή την ενέργεια που βρίσκεται παντού γύρω μας, και που έχει δημιουργηθεί από εμάς. Τίποτα δεν είναι αληθινό – εμείς φτιάξαμε τον περίγυρό  μας τις συνθήκες της ζωής μας, κλπ. ανάλογα προς τα πού αυτή η ενέργεια ήταν. Με καταπληκτική διαύγεια κατάλαβα ότι αυτό που παίρνουμε έχει σχέση με αυτό που κάνουμε. Όλα έχουν να κάνουν με το πού βρισκόμαστε ενεργειακά. 

Με κάποιο τρόπο κατάλαβα, ότι επρόκειτο να έχω «αποδείξεις» από πρώτο χέρι, αν επέστρεφα στο σώμα μου.
Ένιωσα σα να πηγαινοερχόμουν ανάμεσα στους δυο κόσμους, συνειδησιακά, τον υλικό κόσμο και την «άλλη πλευρά» αλλά κάθε φορά που επέστρεφα στην «άλλη πλευρά», ήταν σαν να πήγαινα πιο βαθιά και να βίωνα περισσότερες «σκηνές». Μια από αυτές ήταν που είδα πόσο είχα αγγίξει με τη ζωή μου τους άλλους ανθρώπους – ήταν σαν ένα είδος χαλιού που υφαινόταν από τις ζωές των άλλων γύρω μου, τις οποίες όμως είχα επηρεάσει εγώ.

Μια άλλη σκηνή ήταν εκείνη που είδα τον αδελφό μου στο αεροπλάνο, καθώς έμαθε τα νέα ότι πέθαινα, και ερχόταν να με δει ( αυτό επιβεβαιώθηκε γιατί όταν επέστρεψα στο σώμα μου, ο αδελφός μου ήταν ήδη εκεί). Στη συνέχεια είδα ένα φλας από μια άλλη ζωή όπου ο αδελφός μου ήταν πολύ μικρότερός μου και εγώ ήμουν η μητέρα του (σε αυτή τη ζωή ο αδελφός μου είναι πιο μεγάλος από μένα). 

Είδα ότι σ’ εκείνη την άλλη ζωή ήμουν πολύ προστατευτική προς εκείνον. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ερχόταν με το αεροπλάνο να με δει και ένιωσα ότι  «δεν μπορώ να του το κάνω αυτό», δεν μπορώ να τον αφήσω να με δει πεθαμένη. Και μετά είδα ότι και ο σκοπός της ζωής του άνδρα μου ήταν δεμένος με τον δικό μου, και ότι εμείς οι δυο είχαμε αποφασίσει να έρθουμε και να βιώσουμε τη ζωή μαζί. Αν πέθαινα, πιθανόν να με ακολουθούσε ύστερα από λίγο.

Επιπροσθέτως, φάνηκε να κατάλαβα ότι καθώς είχαν αρχίσει τα τεστ για την λειτουργία των οργάνων μου, (και τα αποτελέσματα δεν είχαν ακόμα βγει), αν διάλεγα τη ζωή, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι τα όργανά μου δούλευαν κανονικά. Αν διάλεγα το θάνατο, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι τα όργανά μου είχαν πάψει να λειτουργούν και αυτό θα ήταν και ο λόγος του θανάτου μου, εξαιτίας του καρκίνου. Ήμουν ικανή να αλλάξω το αποτέλεσμα των τεστ από την επιλογή που θα έκανα!

Μετά από αυτό άρχισα να αναρρώνω γρήγορα. Οι γιατροί ανάμεναν να σταθεροποιηθώ πριν προχωρήσουν σε βιοψία λεμφαδένων για να ανιχνεύσουν καρκινικά κύτταρα αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν ούτε έναν λεμφαδένα αρκετά διογκωμένο με υποψία καρκίνου (κατά την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο το σώμα μου ήταν γεμάτο πρησμένους λεμφαδένες και όγκους μεγέθους λεμονιού, από τη βάση της κεφαλής μου μέχρι κάτω την κοιλιά μου. Έκαναν βιοψία μυελού των οστών ξανά για να βρουν κάποια καρκινική δραστηριότητα ώστε να ορίσουν την κατάλληλη χημειοθεραπεία, και δεν βρήκαν τίποτα στη βιοψία. 

Οι γιατροί είχαν μπερδευτεί πολύ αλλά πίστεψαν ότι είχα ανταποκριθεί πλήρως στην προηγούμενη χημειοθεραπεία. Επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε, με υπέβαλαν σε συνεχή τεστ τα οποία περνούσα με επιτυχία και αυτό με ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο! Μου έκαναν αξονική σε ολόκληρο το σώμα και επειδή δεν βρήκαν τίποτα, ανάγκασαν τον ακτινολόγο να επαναλάβει την αξονική!!!

Εξαιτίας αυτής της εμπειρίας που μοιράζομαι μαζί σας, γνωρίζω τώρα, ότι τα θαύματα είναι δυνατόν να συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή. Ύστερα από όσα είδα καταλαβαίνω ότι το πιο απίθανο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και πως δεν έχουμε έρθει εδώ για να υποφέρουμε. Η ζωή δημιουργήθηκε για να είναι μεγαλειώδης και μας αγαπούν πάρα πολύ όλους μας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζω σήμερα τη ζωή έχει αλλάξει ολότελα και είμαι πολύ χαρούμενη που μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία να βιώσω τον "παράδεισο στη γη".



ΠΗΓΗ: http://angelsmell.blogspot.com/

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Εσύ, μοναδικός και τέλειος


Είσαι το τέλειο "εσύ", κανείς δεν μπορεί να γίνει καλύτερος από εσένα όσο και αν το θέλει.
Σου έχουν μάθει ότι είσαι αντίγραφο, όμως δεν είσαι. Δεν υπάρχουν αντίγραφα στο σύμπαν. Πουθενά. Μόνο Πρωτότυπα.
Ο κάθε ένας από εμάς και όλους τους άλλους, είναι μοναδικός και τέλειος.
Είναι τέλεια δημιουργημένος από την ίδια του την ουσία και γενεσιουργό δύναμη.

Το καλούπι είναι μόνο μίας χρήσεως όσο κι αν σε έχουν κάνει να πιστεύεις το αντίθετο. Σε μια γη με 7,19 δισεκατομμύρια κατοίκους δεν υπάρχει ούτε ένα δακτυλικό αποτύπωμα που να έχει όμοιο του, ούτε μια ίριδα ματιού που να έχει όμοια της.
Γιατί το προσπερνάς? Αφού δεν υπάρχει ούτε ένα σώμα ίδιο με το άλλο γιατί να υπάρχει νόηση ή ψυχή ίδια με την άλλη?

Σου έχουν μάθει να φοβάσαι, ίσως και να μισείς την διαφορετικότητα. Καταλαβαίνεις πόσο οξύμωρο είναι αυτό? Πως μπορεί να συμβαίνει τη στιγμή που ο κάθε ένας είναι διαφορετικός και μοναδικός?
Ουσιαστικά σου έχουν μάθει πολύ έντεχνα να φοβάσαι και να μισείς αυτό που ο ίδιος είσαι.

Και περνάς στο επόμενο στάδιο.
Εφ'όσον είσαι αντίγραφο πρέπει να φέρεσαι και αναλόγως. Να είσαι ίδιος με τους άλλους, να κάνεις ότι κάνουν εκείνοι, να πιστεύεις ότι πιστεύουν, να είσαι ένα καλολαδωμένο γρανάζι στο σύστημα τους.

Να μην ξεφεύγεις, να μην διαφέρεις. Να ακολουθείς πιστά τη μόδα, να μην έχεις άποψη, να ακολουθείς πιστά τις παραδόσεις τους επειδή είναι "παραδόσεις".
Κι αν τολμήσεις και ρωτήσεις γιατί, η απάντηση είναι πάντα η ίδια. "Γιατί έτσι είναι το σωστό. Πάντα ήταν".

Και φυσικά κανείς τους δεν μπορεί να εξηγήσει με επιχειρήματα τι το κάνει "σωστό". Για εκείνους είναι απλά σωστό γιατί κάποτε τους το είπαν κάποιοι άλλοι.

Και επιτρέπεις στον εαυτό σου να παραπαίει μέσα στη βουή τους, και αφήνεσαι με εμπιστοσύνη σε σχέσεις εξάρτησης γιατί αν αφήσεις τον εαυτό σου να βγει έξω από το κουτί θα "χαθείς".

Και προσπαθείς να προσαρμοστείς και να είσαι "εκείνοι".
Καταναλώνεις τεράστια ποσότητα ενέργειας μόνο και μόνο για να είσαι κάποιος που δεν είσαι.

Και στην προσπάθεια σου αυτή συνήθως χάνεσαι και σκορπίζεσαι, καταφέρνεις δηλαδή αυτό ακριβώς που φοβάσαι.

Και όταν το δεις, αν το δεις, ξεκινάει άλλος αγώνας να μαζέψεις τα σκορπισμένα σου κομμάτια.

Μπορείς έστω να φανταστείς πως θα ήταν αν διοχέτευες την ενέργεια σου για να στηρίξεις αυτό ακριβώς που πραγματικά είσαι?
Ένα μοναδικό και υπέροχο πλάσμα που όμοιο του δεν υπάρχει στη γή?
Πως θα ήταν αν δεν έπρεπε σώνει και καλά να είσαι αρεστός και αποδεκτός από τους άλλους?
Πως θα ήταν να ζεις ανάμεσα τους χωρίς να γίνεσαι "μέρος" τους?
Πως θα ήταν να συμμετέχεις χωρίς να αναλώνεσαι και να διαλύεσαι?
Πόση δύναμη θα σου έδινε? Πόσο ελεύθερος θα ένιωθες?

Το σίγουρο είναι ότι είσαι αυτό που είσαι, κι όμως έχεις τη δυνατότητα να γίνεις ακόμη "περισσότερο".

Στρέψε λίγο την προσοχή σου μέσα σου και άκου, και δες, και ρώτα.
Έχεις μάθει να ρωτάς όλους τους άλλους τι είναι σωστό για σένα αλλά όχι ΕΣΕΝΑ.

 Όλες οι απαντήσεις είναι διαθέσιμες για εσένα αρκεί να τις ζητήσεις. Και όταν πάρεις τις απαντήσεις σου και νιώσεις έτοιμος ΔΡΑΣΕ.
Σήκωσε το ανάστημα σου και πες,
"ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ"

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Ο καθένας είναι ξεχωριστός, μοναδικός και τέλειος. Το να υποτιμάμε αυτό το γεγονός είναι τραγωδία για τον εαυτό μας αλλά και για τον κόσμο όλο.

Να θυμάσαι μόνο ότι δεν είσαι σε ανταγωνισμό με κανέναν, δεν μπορείς να ανταγωνιστείς κανέναν γιατί κανένας δεν είναι εσύ και εσύ δεν είσαι κανένας άλλος. Όταν το εμπεδώσεις αυτό τότε μόνο θα καταλάβεις ότι έχεις ότι ακριβώς χρειάζεσαι για να γίνεις αυτό ακριβώς που είσαι.
 
Το "τέλειο εσύ".


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light





Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Ο αληθινός δάσκαλος, ο αληθινός θεός.



Στην εποχή που διανύουμε, έχει γίνει πολύ μεγάλο άνοιγμα στην εισροή της κοσμικής ενέργειας. Καθημερινά, τεράστιες ποσότητες Φωτονίων εισέρχονται στον πλανήτη και διαπερνούν τα σώματα μας, ενεργοποιόντας το βιομαγνητικό μας πεδίο, με αποτέλεσμα ολοένα και περισσότερος κόσμος να στρέφεται στον εσωτερισμό και την αυτογνωσία, έχοντας άμεση ανάγκη γνώσης και κατανόησης των νέων δεδομένων.

Σε αυτό το τόσο πρόσφορο έδαφος, που έχει γίνει μόδα η αμπελοφιλοσοφία και η παντός είδους "διδασκαλία", ο 
κόσμος έχει γεμίσει κάθε είδους "δασκάλους", "γκουρού" και "πνευματικούς".

Ποιός όμως είναι πραγματικός δάσκαλος?
Και πως μπορούμε να τον εντοπίσουμε μέσα στην "σούπα" της προσφοράς αυτογνωσίας?
Δεν είναι και τόσο δύσκολο να τον ξεχωρίσουμε, αρκεί να έχουμε την διάθεση να ξεφύγουμε από την νοοτροπία του μαντριού και του "ανήκω κάπου".

Ο αληθινός Δάσκαλος δεν θέλει γύρω του ακόλουθους που περιμένουν να τους πει πως να σκέφτονται ή πως να πράττουν. Θέλει συντρόφους και συνοδοιπόρους. Θέλει πνεύματα ελέυθερα, που δεν ψάχνουν σε εκείνον ένα δεκανίκι.
Δεν δημιουργεί μονοπάτια, και δεν προσπαθεί να βάλει κανέναν στον "σωστό δρόμο" επιβάλλοντας διατροφικές, θρησκευτικές, ή οποιεσδήποτε άλλες συνήθειες. 
Είναι ενάντια σε νόρμες και δογματισμούς, και επικροτεί την κάθε είδους διαφορετική κοσμοθέαση.

Αφήνει τον άνθρωπο ελεύθερο να επιλέξει αυτό που είναι σωστό για εκείνον.
Αυτό που συνηχεί με την καρδιά του, α
ναγνωρίζοντας οτι κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Κατά συνέπεια αντιμετωπίζει τον κάθε ένα σαν ξεχωριστή μονάδα και όχι σαν μέρος ενός ομοιογενούς συνόλου.

Σκορπά την γνώση του στον άνεμο, χωρίς να κρατά κρυμμένα χαρτιά, όντας σίγουρος οτι θα φτάσει σε εκείνους που πρέπει.
Αφήνεται με εμπιστοσύνη στην ροή της συγχρονικότητας, χωρίς να ανησυχεί ποτέ μήπως αποτύχει. Γιατί ξέρει οτι και η αποτυχία είναι μέρος της επιτυχίας.


Δεν πλασάρεται σαν αυτός με την περισσότερη γνώση, γιατί ξέρει καλά οτι και ο ίδιος βρίσκεται σε διαδικασία μάθησης.
Δεν του αρέσουν οι ταμπέλες και δεν τις φοράει στον εαυτό του αλλά ούτε και στους άλλους. Δεν φιλοδοξεί να γίνει Μέντορας. 
Απλά "είναι".

Εν κατακλείδι, αληθινός δάσκαλος δεν είναι εκείνος με τους περισσότερους μαθητές, αλλά εκείνος που δημιουργεί τους περισσότερους ελεύθερους διδασκάλους, γιατί γνωρίζει οτι όλοι είμαστε διδάσκαλοι του εαυτού μας.
Μέσα από την δική του στάση ζωής, μεταδίδει την διάθεση για αλήθεια και ελεύθερο μοίρασμα της γνώσης.

Και επειδή ο αληθινός Δάσκαλος εκφράζει απόλυτα τον θεό μέσα του, έτσι και ο αληθινός θεός δεν είναι αυτός που έχει τους περισσότερους υπηρέτες, αλλά εκείνος που υπηρετεί τους περισσότερους, κάνοντας έτσι θεούς και όλους τους άλλους.


Ο αληθινός θεός δεν επιθυμεί να τον φοβάσαι. Αυτό τον "ακυρώνει".
Δεν τιμωρεί κανέναν, δεν ξέρει πως να το κάνει αυτό. Είναι πέρα από την ποιότητα της ύπαρξης του. Η απόλυτη ελευθερία και ο σεβασμός της ελεύθερης βούλησης είναι το λάβαρο του.


Δεν θέλει πρόβατα και ποίμνια. Θέλει ελεύθερους δημιουργούς.
Γι'αυτό και ο στόχος του θεού, είναι να μην υπάρχουν πια υπήκοοι, και όλοι να γνωρίσουν το θεό μέσα τους.
Όλοι να αναγνωρίζουν οτι το να είναι δημιουργοί, δεν είναι ακατόρθωτο, αλλά αναπόφευκτο.

Ο αληθινός Δάσκαλος - Θεός επιθυμεί να αναδυθεί από μέσα σου, γιατί είναι το αληθινό μέσα σου. Είναι η πραγματική ουσία της ύπαρξης σου. Είναι το υλικό από το οποίο αποτελείται και το τελευταίο κύτταρο σου.

Και αυτή είναι η δόξα του.


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light



Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ελπίζω = ζω στο φως.


Δεν υπάρχει δυνατότερο φάρμακο από την ελπίδα.
 Δεν υπάρχει πιό ισχυρό τονωτικό από την αισιοδοξία και την πεποίθηση  ότι όλα θα πάνε καλά.
 Η ικανότητα να ελπίζουμε μας θυμίζει πως ότι κι αν συμβεί θα υπερισχύσουμε και θα το ξεπεράσουμε.

Ότι δεν είμαστε έρμαια της τύχης μας αλλά οι ίδιοι οι δημιουργοί της.
Για εκείνους που το πιστεύουν η ελπίδα είναι πραγματικά μια δημιουργική πηγή που αναβλύζει αιώνια.
Μας δίνει μιά αίσθηση προορισμού και αφήνει περιθώρια για την ανθρώπινη "αδυναμία" και για αλλαγή.

Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να ενεργούν όπως αισθάνονται και γινόμαστε περισσότερο ο "εαυτός" μας. Αυτό που πραγματικά είμαστε.
 Όταν επιλέγουμε την ελπίδα ενισχύουμε και την αξιοπρέπεια των άλλων γύρω μας βοηθώντας τους να νιώσουν καλά.

Και οι άνθρωποι που νιώθουν καλά με τον εαυτό τους δε βλέπουν το μέλλον ως απειλή. Διατηρούν την αισιοδοξία τους είτε όλα πάνε καλά είτε όχι.
Αντιμετωπίζουν τα προβλήματα περισσότερο σαν πρόκληση παρά σαν απειλή.

Το σημαντικότερο όφελος όμως είναι όταν φτάνουμε σε κείνο το σημείο όπου αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας, με όλα του τα προτερήματα και τα ελαττώματα και αναγνωρίζουμε ότι δικαιούμαστε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή, μαζί με την συνειδητοποίηση ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε το περιβάλλον μας.

Ο καθένας από μας δικαιούται να είναι αυτό που είναι και να κάνει ότι επιλέξει.


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light



Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Μάθημα ζωής


Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. 
Μιλάμε για Νοοτροπία, χωρίς να έχουμε ιδέα τι ακριβώς σημαίνει η λέξη. 

Η εμπειρία αυτή αποτελεί μαρτυρία για τη δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων. Ενός λαού βαθιά πνευματικού που παρ'όλο που έχει υιοθετήσει τον δυτικό τρόπο ζωής, ευτυχώς δεν υιοθέτησε και τον δυτικό τρόπο σκέψης. 



Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι
ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα
ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες
την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να
βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό,
και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που
καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο
άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το
πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι
σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες
σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής
συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν
είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από
τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε
προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η
δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα
πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω
αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι
στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό
Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να
συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική
οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή
και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών.
Φορούσε ένα
T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το
αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει
η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του
μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.

Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο
μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου,
όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.

Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν
ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το
πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και
σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο
μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν
της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το
συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου,
μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.
Εγώ έχω ήδη φάει.
Πάρε την να την φας εσύ."

Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε
αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και
την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο
το φαγητό για διανομή.
Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με
τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο
πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα."
Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με
δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα
εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να
είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την
οικογένειά σου.
Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Thanh





ΠΗΓΗ: http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η μάχη στην ψυχή σου



Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε:


- Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.



Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
- Και ποιός λύκος νικάει;


Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε:


- Αυτός που ταΐζεις.....





Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Ευλογία


-Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου έμειναν δύο άντρες σοβαρά άρρωστοι και οι δύο. 
Ο ένας ξαπλωμένος στο κρεββάτι δίπλα στο παράθυρο, ο άλλος στην άλλη άκρη δεν μπορούσε να δει έξω. 

Ζήτησε από τον συγκάτοικο του να του περιγράφει ότι έβλεπε για να περνάει η ώρα τους.
 
Ξεκίνησε να του λέει ότι μπορούσε να δει. 
Ότι βλέπει ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη,πάπιες και παιδάκια που έπαιζαν. 

Την άλλη μέρα του είπε για τα υπέροχα λουλούδια κάθε χρώματος που έβλεπε από το παράθυρο του.
 
Την επόμενη μέρα για ερωτευμένα ζευγάρια που περπατούσαν χέρι χέρι στο πάρκο. 

Ο άνδρας στο άλλο κρεββάτι άρχισε να ζει γι'αυτές τις στιγμές που μπορούσε να αναζωογονηθεί ο κόσμος του από την ομορφιά που του περιέγραφε ο φίλος του.
 
Έκλεινε τα μάτια και φανταζόταν όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές. Πέρασαν εβδομάδες......

Ένα πρωί ήρθε η νοσοκόμα και διαπίστωσε ότι ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο ήταν νεκρός.
 
Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του. Με μεγάλη στεναχώρια ο άλλος άνδρας ζήτησε από τη νοσοκόμα να τον μεταφέρει στο κρεββάτι του φίλου του για να μπορεί να βλέπει όσα έβλεπε εκείνος από το παράθυρο. 

Μόλις τον μετέφερε κοίταξε με αγωνία έξω. Το μόνο που αντίκρισε ήταν ένας λευκός τοίχος.......Σοκαρισμένος ρώτησε τη νοσοκόμα πως είναι δυνατόν να του περιέγραφε τόσα όμορφα πράγματα. "Ίσως ήθελε μόνο να σου δώσει θάρρος" του απάντησε.-


Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, η ευτυχία όταν μοιράζεται διπλασιάζεται.Αν θέλεις να νιώθεις πλούσιος μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις, που
 δεν αγοράζονται με χρήμα........




Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Τα μάτια της αγάπης


Η αγάπη είναι επιλογή. Μια επιλογή που αποτελεί εναλλακτική λύση στην μοναξιά, το φόβο και την απογοήτευση. 
Μας ενθαρρύνει να δούμε τη ζωή αλλιώς, να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε καλύτερα, να θαυμάζουμε και να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη. 

Μας κάνει να αγαπάμε τους ανθρώπους όχι για το καλό που μας έχουν κάνει, αλλά για το καλό που τους έχουμε κάνει.
 
Το αίσθημα της αγάπης είναι ζωτικής σημασίας. 
Είτε είναι ερωτική, είτε αγάπη για φίλους, συγγενείς, απλούς γνωστούς ή αγάπη για τα ζώα. 

Είναι ένας τρόπος ζωής. Ποτέ δεν είμαστε τόσο πολύ παραγωγικοί, χαρούμενοι και δημιουργικοί όσο όταν έχουμε αγάπη στη ζωή μας.
 Είναι η αρχή της ύπαρξης μας και το μόνο τέλος της.


Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light


Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Στον άνθρωπο


Τίποτα δεν είναι πιο ευγενικό απ’τη φύση, και τίποτα δεν έχει φερθεί πιο σκληρά στη φύση απ’ότι ο άνθρωπος.


Αν μπορέσω να απαλύνω τον πόνο μιας ζωής, αν μπορέσω να εμποδίσω μια καρδιά να ραγίσει, να απαλύνω μια θλίψη, ή να ξαναβάλω στη φωλιά του ένα εξαντλημένο σπουργίτι, δε θα έχω ζήσει μάταια…..

Μάρη Κουγιτάκη-CosmicLight



Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Η αγάπη δεν αγοράζεται




Κάποτε κάποιος πουλούσε κουταβάκια.
Κάποια στιγμή  τον πλησίασε ένα μικρό αγόρι. 
"Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.
Ο άνθρωπος απάντησε. " Αυτά τα κουταβάκια είναι πολύ ακριβά. Στοιχίζουν πολλά χρήματα."
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό.
Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδωσε στον άνθρωπο και είπε "έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν έστω για να δω τα κουταβάκια;"
Βεβαίως είπε ο άνθρωπος,σφύριξε και βγήκε  από το σκυλόσπιτο η μαμά σκυλίτσα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες.
Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα αγάπη και ευτυχία.
Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια.
Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.
"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι.
"Αυτό δεν είναι για πούλημα" είπε ο άνθρωπος. "Είναι κουτσό και άχρηστο.Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια".
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας ένα ψεύτικο πόδι με δύο ατσάλινες λάμες να το συγκρατούν ψηλά στο μηρό.
"Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι, "ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω και το σκυλάκι θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει".
Ο άνθρωπος με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το έβαλε στην αγκαλιά του αγοριού.
"Πόσο κάνει;" ρώτησε ο μικρός.
"Τίποτα δεν κάνει" είπε ο άνθρωπος.

"Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ"




Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Αυτό είναι ζωή.




Όταν άρχισα ν' αγαπώ τον εαυτό μου, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και σταμάτησα να τρέχω για το μέλλον.

Κάνω αυτά που κάνουν την καρδιά μου, να χαμογελά με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.

Όταν άρχισα ν' αγαπώ τον εαυτό μου, τότε αγάπησα αληθινά, σήμερα ξέρω πως αυτό λέγεται
ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ, ΑΠΛΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ,
σήμερα κατάλαβα ότι αυτό λέγεται
ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα ν' αγαπώ τον εαυτό μου
κατάλαβα πως ο πόνος και η θλίψη απλά με προειδοποιούσαν ότι ζούσα κόντρα στην αλήθεια μου.

Τώρα που ξέρω την δύναμη της καρδιάς μου, την συντροφικότητα της λογικής μου,
 δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι, να φοβάμαι συγκρούσεις, προβλήματα, καταστάσεις.

Σίγουρα δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι τους ανθρώπους..τους ανθρώπους και τον εαυτό μου,
σήμερα δεν ψάχνω ζωή ,
σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι ζωή.....

(Charlie Chaplin, ομιλία για τα 70α γενέθλια του)









Συνοδοιπόροι

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

  • * Όλα μπορούν να θεραπευτούν - Martin Brofman
  • * Άλλαξε το DNA σου, άλλαξε την ζωή σου - Dr. Robert Gerard
  • * Η μεγάλη Κβαντική Αλλαγή - Dr.Ervin Laszlo
  • * Η Ρομφαία - Steve Rother
  • * Συζήτηση με το θεό (τριλογία) - Neale Donald Walsch
  • * Η κοιλάδα των Ρόδων - Paul Amadeus Dienach
  • * Γεννημένοι να αγαπάμε - Leo Buscaglia